Scientology voor homo’s niet ongevaarlijk

Niet boos worden, Sara. Was en ben ik ook niet.
Ik was alleen wat teleurgesteld.
Neen, ik weet waar ik sta. Overigens volgens
het Kinsey-rapport kan men mij niet in een hokje
stoppen. Ik sta buiten de hokjes. Of je zou mij
in tweeën moeten hakken: de ene helft in hokje
biseksueel en de andere helft in homoseksueel.
Maar even terugkomen op mijn vorige reactie: Ik
werd opgevoed door mijn ouders als hetero. Thuis
werd nooit gesproken over Ho_Le_Bi’s. Men kende
die term niet of men stond er niet bij stil of
men wou er niet over praten.
Ja, ik ben getrouwd geweest met een vrouw. In
1976 werd ik overspannen, doordat ik een baas
had, die met mijn privézaken bemoeide. Ik kon,
daar ik toen ‘een binnenvetter’ (zoals men dat
noemt) was, had ik geen weerwoord tegen die man.
Dus, nam ik onbewust zijn woorden in mij op. Naar
verloop ‘druppelde mijn emmertje’ over en raakte
totaal van de wereld.
Ik werd in 1977 opgenomen in een polykliniek
psychiatrie in Groningen. De eerste maanden kon
men geen vat op mij krijgen. Maar op een zekere
dag, het was ‘s woendagsmiddags, dat mijn psychiater aankondigde, dat hij naar een ander
kliniek in het land ging. ‘Het was alsof hij
daarmede bij mij een deur opentrok’. Iedereen,
want het was die middag een gesprekstherapie
met familieleden erbij, schrok. Want van ‘een
stille roer-maar-niet-je’ werd ik plotseling
‘een bruisende waterval’.
Mijn psychiater nam mij en mijn (toenmalige) vrouw mee naar de spreekkamer. Wat daar toen
uitgeproken werd, wil ik jou -op één feit na-
niet zeggen. Het feit, dat ik een protest naar
de hoofd van mijn psychiater slingerde, deden
‘mijn vrouw’ en hij schrikken. Ik zei: “Waarom,
waarom ga jij weg van mij? Dat kun je niet maken.
Ik hou van jou, zie dat dan niet? Dat moet jij
de afgelopen weken toch gemerkt hebben? Jij bent
toch een zielenknijper?”
‘Mijn vrouw’ en hij keken elkaar aan, toen zei
hij: “Hou jij wel van jouw vrouw?”
Ik daarop: “Ja, lichamelijk eerst wel, maar nu
de laatste weken niet meer. Ik hou nog wel van
haar, maar dan figuurlijk, ze is een zeer goede
vriendin voor mij als man. Ik denk, nee ik weet
dat zij dat de laatste maanden wel aangevoeld
heeft. Want, ik zag haar heel veel nadenken. En,
wanneer ik haar vroeg: “Wat is er schat, waaraan
zit te denken?” Dan antwoordde zij: “Nee, dat
kan ik nu nog niet zeggen. Later misschien, én
ik vermoed dat ‘dat later’ nu aangebroken is.”
Waarop ‘mijn toenmalige vrouw’ antwoordde: “Ja,
ik vermoed dat Frits biseksueel is.”
Haar hoogste woord, van dát nadenken, was eruit.
Ik zei: “So what, dan hou ik maar van de gehele
wereldbevolking”, net alsof ik daarmede afgedaan
zou hebben. Ware het niet, dat dat -enige jaren
later- een staartje kreeg. Want, ik ging in 1979
wéér op zoek naar mijn ‘alter-ego der gevoelens’
én ik kwam in Juni 1982 tot ontdekking dat ik
voor zo’n 80% meer van mannen hield, dan van
vrouwen. Mannen bezorgden mij ‘vlinders in mijn
buik’ en lieten ‘mijn hart sneller slaan’.
Ik keek, nadat ik de speelfilm ‘Making Love’ had
gezien, totaal niet meer naar vrouwen. Ik heb
toen met ‘mijn vrouw’ gesproken, want zij wist
dat ik ‘weer zoekende’ was en liet mij mijn gang
gaan. Ik heb haar toen uitgenodigd, met mij mee
te gaan naar die speelfilm in de bioscoop die
er voor gezorgd had voor mijn coming-out. Ik
voelde mij opgelucht, toen zij na de film zei:
“Ik heb de laatste jaren het zien aankomen, maar
ik vond dat jij de kans moest hebben het zelf te
ontdekken. Ik wou daar geen stokje voor steken,
en ik wou jou daar ook niet bij helpen. Jij zou
het zelf moeten in zien en bij jou zelf ontdekken.”
Ik voelde mij opgelucht en het was alsof ik was
herboren. We hebben, later toen wij thuiskwamen,
nog uren met haar gepraat. Ineens kon ik mij
uiten, over mijn gevoelens praten. Dat kon ik
voor 1982 niet. In 1977 heb ik wel wat over
mijzelf gesproken, maar niet alles. Want, ‘dat
staartje’ had ik toen in 1982 uitgesproken.
In November 1982 zijn wij ‘vriendschappelijk’
uiteen gegaan: zijn wij gescheiden. Zij heeft
nog steeds ‘een zeer klein kamertje’ in mijn
alter-ego, mijn “IK-zelve”.
Dus, Sara, ik ben niet biseksueel. Ik voel mij
totaal niet aangetrokken tot vrouwen, ik haat ze
niet, ik heb genoeg vriendinnen. Vriendinnen als
soort van zussen. Meer zit er voor hen niet in.